jakastakas

Moja historia wydarzyła się ok dziesięciu lat temu. Wracałam z ferii do domu, przejechałam pociągiem prawie całą Polskę, gdy dojechałam do Wrocławia okazało się, że pociąg do mojego miasta mam dopiero za dwie godziny. Była już późna noc, ja sama, wystraszona. Postanowiłam, że poczekam w jednym z dworcowych barów. Kiedy weszłam do środka, usiadłam w kąciku zamówiłam herbatę, lokal był prawie pusty, przy stolikach siedziało starsze małżeństwo i jakiś samotny mężczyzna w wieku ok. 30 lat w innej części sali. Po pewnym czasie do baru weszło dwóch wyraźnie "wstawionych" żołnierzy, rozglądnęli się i gdy zobaczyli mnie, zaczęli iść w moim kierunku mówiąc głośno coś w rodzaju "mamy wreszcie dupeczkę" i takie tam. Chciałam stać się niewidzialna, zamknęłam oczy, serce waliło mi okropnie, w bezruchu czekałam na to, co się stanie, wyobrażałam sobie najgorszy scenariusz. Po chwili usłyszałam (o dziwo) ciepły męski głos - Kasiu. Jak Ty się zmieniłaś, czekam tu na Ciebie już dłuższą chwilkę, ale chyba kuzyna nie poznałaś. Otworzyłam oczy, przede mną stał mężczyzna który siedział samotnie kilka stolików dalej. Wojacy stali zdziwieni kawałeczek za nim. Mężczyzna wziął mnie za rękę, podniósł z ziemi moja torbę i poszliśmy do jego stolika. Tamci wyszli, a ja siedziałam jeszcze dłuższą chwilę w takim szoku, że nie potrafiłam wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Już nie pamiętam, jak mój nieznajomy wybawca miał na imię, mówił mi, że zajmuje się odnawianiem starych samochodów. Odprowadził mnie do pociągu, czekał aż odjedzie, stał i machał mi. Nigdy już Go nie spotkałam, ale nie wiem co by było gdyby nie On. Jeszcze raz dziękuję Ci.

nieznajomy wybawca